Θυμάσαι;

IMGP2860

01/08/2010

Καλοκαίρι. Τα πόδια γυμνά, ακουμπούν το βράχο. Είναι ακόμη καυτός και ας βρέχεται από την θάλασσα. Γιατί βρίσκομαι πάλι εδώ ; Με οδηγεί η απραξία και η σύγχυση. Βρίσκομαι σ’ενα σημείο της ζωής όπου δεν έχω φράγκο, αληθινές επαφές με αληθινούς ανθρώπους.

Σε παρακολουθούσα και ας μην με έβλεπες εσύ . Είχα γίνει η σκιά σου εκείνη την ημέρα στην παραλία. Κάθε σου κίνηση πιανόταν από την άκρη του ματιού μου. Έβλεπα το σώμα σου, άκουγα την φωνή σου… τα μάτια μου ζωγράφιζαν τις γκριμάτσες σου. Κι’αυτό που γνωρίζω είναι ότι σ’ αγαπώ. Μου θύμισες τα ωραία χρόνια στο Λονδίνο. Τις νύχτες που δεν ξημέρωνε ποτέ…λιώσιμο, ταξίδια, ανάσες, σεξ, καπνοί, αφρόλουτρα, μουσικές, κεριά, κύματα ζωής , σώμα και πνεύμα. Ξέρω που πήγανε όλα αυτά… τα θάψαμε πολύ βαθειά και σάπισαν. Γίνανε όλα μια τεράστια φωτιά γεμάτη αστέρια, όνειρα και ηδονή και μείς ρίξαμε οινόπνευμα και τα μπουρλοτιάσαμε όλα στον αέρα. Μεθύσαμε με την στάχτη και ξεχάσαμε .

Παρατηρώ ακόμη μια φορά το πρόσωπο σου , το σώμα σου…γέρικα βράχια τσακισμένα από την θάλασσα. Χρόνος διαρκής, και δυνατός. Ζωγραφίστηκε πάνω σου , αφήνοντας νεκρά πουλιά και ανεκπλήρωτα όνειρα .

Κοιτάζω πάλι εσένα, εμένα και όλα αυτά που δεν θα ξαναγινούμε ποτέ. Μια φορά για πάντα ξανά, όλα από την αρχή.  Κοστούμια άλλης εποχής.  Θα ζητιανεύουμε από δω και από κει , μπας και μπορέσουμε να αγοράσουμε λίγο χρόνο από τα παλιά, που θα τον πληρώνουμε πολύ ακριβά από δω και πέρα.

Το δέρμα σκλήρυνε, ρυτίδες ζωγράφισαν το πρόσωπο, τα χέρια άλλαξαν χρώμα και μορφή, η κουνιστή καρέκλα έσπασε. Δεν έχει σημασία που φεύγουμε εμείς οι δυο, γιατί θα ξανάρθουμε. Θα επιστρέψουμε στον τόπο του εγκλήματος, μην ξεχνάς είμαστε γεννημένοι δολοφόνοι. Θα κλάψουμε παρέα με τα γέλια μας, με τα ταξίδια μας, με τα νησιά μας. Θα αλλάξουμε την θέση που καθόμαστε, τον τρόπο που καπνίζουμε, θα αλλάξουμε φωνές και τον τρόπο που γελάμε. Έχουμε αυτή την δύναμη, την ευλογία του σαλιγκαριού…όπως κι’αυτό, έτσι και μείς,  θα βγούμε μετά την βροχή, να μυρίσουμε την ομορφιά, να εξερευνήσουμε τον δροσερό και πράσινο κόσμο. Να εξερευνήσουμε εμάς τους ίδιους. Εμείς που δεν υπήρξαμε ποτέ εδώ πραγματικά, που υπήρξαμε όμορφοι και αθόρυβοι. Εμείς, τα φαντάσματα της δικιάς μας μουσικής, του δικού μας κλεμμένου τραγουδιού.

Advertisements

6 thoughts on “Θυμάσαι;

  1. Μια που με ενέπνευσες με αυτά…

    Ξέρεις, αυτόν τον καιρό σκέφτομαι κάποια πράγματα σχετικά με τις αλλαγές που βλέπω πάνω μου… Κάποιες (λίγες ακόμη) άσπρες τρίχες (πέρυσι ήταν λιγότερες), λιγότερη διάθεση να βγω βράδυ, λιγότερη διάθεση να πιω, ακόμη λιγότερη να πιω πολύ…

    Μεγαλώνω; Μάλλον ναι (Είμαι 40 ετών και 9 μηνών! Soon 41, coming to a party near you!)
    Με ενοχλεί; Χμ… όχι πάρα πολυ.

    Με ενοχλούν αισθητικά οι άσπρες τρίχες και με ενοχλεί ακόμη περισσότερο το κομμωτήριο. Δεν υπάρχει τρόπος να επανέρθει το χρώμα; Κάπως αλλιώς; Χωρίς βαφές και αναμονές; Όχι ε;
    Με ενοχλεί που κάποιες φορές με λένε “κυρία” άτομα 20-25 ετών. Γιατί κατά κάποιο τρόπο νιώθω συνομήλικη, ενώ βέβαια δεν είμαι – εξάλλου στο μυαλό του κόσμου στα 40 δεν είσαι και “νέος”.
    Με ενοχλεί που αν ξενυχτήσω πολύ μια μέρα, την επόμενη πρέπει να πάω για ύπνο νωρίς. Μα… κάποτε μπορούσα να βγαίνω κάθε βράδυ, και να πηγαίνω στη δουλειά με δύο ώρες ύπνο (ή και με καθόλου) – whatever happened to that???

    Όμως…

    Δεν με ενοχλεί που γενικά δεν πολυθέλω να πίνω – το έχω κάνει αρκετά στη ζωή μου (η μάλλον πολύ, πάρα πολύ) – φτάνει (άσε που δεν κάνει καλό!)
    Δεν με ενοχλεί που δεν θέλω και τόσο να βγω βράδυ – το έχω κάνει πολύ (ή μάλλον πάρα πολύ) – δε λέω, καλό είναι κάθε τόσο… αλλά κάθε τόσο!
    Δεν με ενοχλεί που, προχτές, είπα “όχι” σε ένα couch request από Αργεντίνο ποδοσφαιριστή 22 ετών (και όμως…)
    Δεν με ενοχλεί που αυτές τις μέρες κατά βάθος περιμένω να έρθει ο Dave και να κάνουμε πράγματα μαζί και όλα τα άλλα έχουν κάπως περάσει σε δεύτερη μοίρα
    Δεν με ενοχλεί που, πλέον, θεωρώ τους Manowar γελοίους… 😛
    Δεν με ενοχλεί που μου αρέσει να μαθαίνω πράγματα για τα παιδιά. Εξακολουθώ και δεν θέλω δικά μου, αλλά βρίσκω ενδιαφέρον να μαθαίνω πράγματα…

    Δεν μπορούμε να μένουμε στάσιμοι… δεν είναι καλό… είναι όμορφο να προχωράς και να βλέπεις ότι αυτά που έκανες πριν 5-10-20 χρόνια δεν σε καλύπτουν πια. Ακόμη και αυτά που έκανες πέρυσι, ή ακόμη και την ίδια χρονιά!

    Δεν θέλω να ξαναγίνω το κοριτσάκι των 16 ετών με την μηδενική αυτοπεποίθηση (απέναντι στους άντρες τουλάχιστον) και την βεβαιότητα ότι επειδή έχει μικρό στήθος και είναι 1.57 δεν θα τα φτιάξει ποτέ με κανέναν…
    Δεν θέλω να ξαναγίνω 27 ετών και να μην ξέρω πώς να σταθώ σε μια καινούργια πόλη και να φρικάρω επειδή δεν καταλαβαίνω μια γλώσσα που νόμιζα ότι ήξερα πολύ καλά…

    Σε κάποια πράγματα, μου αρέσει που μεγαλώνω (αν και όπως μου λένε δεν μου φαίνεται πολύ, άρα είμαι τυχερή, μια που το σύστημα μας θέλει νέους και ωραίους)
    …κι ας σημαίνει ότι πρέπει να πηγαίνω στο κομμωτήριο κάθε τόσο (τουλάχιστον μέχρι να συμβιβαστώ με τις άσπρες τρίχες, θα γίνει κι αυτό)

    Δεν έχω θάψει κάτι και σάπισε… μάλλον επέλεξα να το αφήσω πίσω. Μία στο τόσο θα το ξανακάνω, αλλά πολλές φορές θα συνειδητοποιήσω ότι δεν μου “λέει” τόσο όσο παλιά. Όπως έλεγε ο Eric Burdon στην ταινία “Ο αδερφός μου κι εγώ”, την οποία είχα δει όταν βγήκε, ήμουν 24 τότε… “I’m a human being, I’m not a fucking tape machine….” (αναφερόμενος στο γεγονός ότι δεν θέλει να παίξει ακριβώς όπως έπαιζε παλιά).

    “Rock’n’roll is a dream. You have your dream, your brother has his dream, I’ve got my dream, everybody has his dream. And if your brother can’t dream any more, it’s ok. Leave him alone. From now on, YOU’ve got to speak. YOU’ve got to step up. Let people hear YOUR voice.”

    Πράγματι…

    Δες το αν δεν το έχεις δει. https://www.youtube.com/watch?v=Jxl5hy1MSXE

    Και ναι, μεγαλώνοντας πλέον έχω συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα που θέλω, και κάποια που δεν θέλω… Έχω συνειδητοποιήσει ότι η ζωή μου είναι δική μου και όχι των άλλων. Οι άλλοι έχουν τις δικές τους, και δεν τους πέφτει λόγος 🙂

    Liked by 1 person

    1. Πολύ ενδιαφέρον αυτά που γράφετε για τη σχέση μας με το χρόνο. Μεγαλώνοντας λοιπόν.. θα έλεγα ακριβώς το αντίστροφο, ότι δηλαδή ξεκίνησα θεριό ατρόμητο, και πίστευα ότι εγώ ορίζω τη ζωή μου, δική μου είναι και κανενός άλλου. Αυτό ήταν τότε, γιατί τώρα έχω φτάσει να νομίζω ότι η ζωή μου ανήκει στους ανθρώπους που επέλεξα να αγαπήσω..
      Μήπως τελικά η ζωή είναι ένα ταξίδι αντίληψης και ο χρόνος το βαπόρι? γιατί μου φαίνεται ότι τελικά μόνο αυτό αλλάζει..

      Liked by 1 person

      1. ”Μήπως τελικά η ζωή είναι ένα ταξίδι αντίληψης και ο χρόνος το βαπόρι?” πολυ ομορφο αυτο που εγραψες! θελει σιγουρα σκεψη. καλημερα!

        Like

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s