καληνύχτα στον Φόβο

IMGP1051

14/02/2012

Πριν τέσσερις μέρες είχα γενέθλια. Πάτησα τα τριάντα, κύριες και κύριοι. Σήμερα η γλυκιά αυταπάτη έχει γενέθλια, ο έρωτας. Με άλλα λόγια είναι του Αγίου Βαλεντίνου (πφ, τι άλλο θα γράψω!). Σήμερα το μενού έχει αγάπη. Αυτό θα φάμε και να πούμε και ευχαριστώ εδώ που τα λέμε. Χθες, έφαγα πάντως, δυο τηγανητά αυγά (τα οποία βγήκαν αρκετά μικρά) και δυο φέτες ψωμί από το σουπερ μάρκετ. Λόγω γενικής αφραγκίας αυτό ήταν το μενού μου για ολόκληρη την ημέρα..χμ..πεινάω τώρα που το σκέφτομαι. Σήμερα παραιτήθηκα από την δουλειά ή μάλλον ελευθερώθηκα από την δουλεία..δεν ξέρω, ταιριάζουν και τα δυο, μόνο ο τονισμός αλλάζει. Το μόνο που χρειάζομαι είναι το μισθό μου. Τον δικαιούμαι γαμώτο! Χρειάζομαι μετρητά επειγόντως… ακούω την τρομακτική φωνή να μου ψιθυρίζει..ψιτ, ε, δεν σου έχει μείνει ψίχουλο, κανόνισε την πορεία σου. Χθες βγήκα με την Μαργαρίτα για κάνα δυο ουίσκι (που εν τέλει έγιναν πολλά). Πήγαμε στο μπούζ, που αλλού… ρε φίλε, με τσάτισε από την πρώτη στιγμή όταν της είπα ότι θα φύγω από την δουλειά. Βέβαια για να πω και του στραβού το δίκιο, δεν έφταιγε εκείνη αλλά η γαμημένη εβδομάδα που πέρασα..με διέλυσε. Είμαι ένας ζωντανός νεκρός, ζόμπι δηλαδή. Αρκετά για μένα όμως… στην τελική δε γράφω σήμερα για μένα –μου είναι τόσο εύκολο να γίνω ένας ακόμη εγωκεντρικός μπάσταρδος . Αυτό το μελάνι που σπαταλώ , αυτό το χαρτί είναι για τον άστεγο. Θέλω να γράψω για τον άστεγο, γιατί δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό που συνέβη σήμερα.

Καθημερινά στην δουλειά (οδός Αθηνάς, Αθήνα), υπάρχουν ένα σωρό φαντάσματα ρουτίνας που συνυπάρχουν μαζί μου..ναι δεν είμαι το μοναδικό φάντασμα..είναι και ο τύπος που φτιάχνει τον ακριβό και άθλιο καφέ, ο περιπτεράς που πάντα ξεκινά συζήτηση για τα ίδια και τα ίδια..τι καιρό κάνει σήμερα, τι καιρό θα κάνει αύριο, η οικονομική κρίση που μας γονατίζει και μείς τουμπεκί, μπλα μπλα μπλα. Η κοπέλα από τα Έβερεστ (που ομορφαίνει το πρωινό μου), οι υπόλοιποι τρεις υπάλληλοι και ο μέγας υποκριτής, που αποκαλώ εργοδότη. Φυσικά υπάρχει και ο άστεγος, ακριβώς έξω από το σταθμό του μετρό… τον θυμάμαι… είχε έρθει μια μέρα από το μαγαζί και ζητούσε μια πλαστική σακούλα για να μπορεί να βολεύει τον υπνόσακο του..μάλιστα είχε πει ότι έχει προβλήματα με άλλους άστεγους που προσπαθούν να του κλέψουν τον υπνόσακο. Αυτό μου είπε και δεν είχα κανένα λόγο να μην τον πιστέψω… η ίδια του η φωνή μου έλεγε την αλήθεια..αν και εγώ δεν τον άκουγα πραγματικά..απλά έγνεφα με συγκατάθεση..αν τον άκουγα αληθινά, τότε ίσως και να καταλάβαινα το κρύο που έτρωγε στην μάπα κάθε μέρα, τον πόνο που ένιωθε στα κόκκαλα του, και προπάντων την απόγνωση..ω ναι, η φωνή του ξερνούσε απόγνωση, ήταν σπασμένη σε χίλια δυο κομμάτια. Και γώ ο γελοίος το έλαβα ως απλό τραύλισμα. Συναντιόμασταν καθημερινά, νωρίς το πρωί . Εγώ αγουροξυπνημένος, ξενερωμένος, αγέλαστος με ένα ζεστό καφέ στο χέρι και αυτός κουλουριασμένος στον υπνόσακο. Σκεπτόμουν κάθε μέρα ότι ήθελα να του πήγαινα ένα καφέ ή ένα ζεστό τσάι μαζί μ’ ένα κουλούρι αλλά πάντα έλεγα αύριο, αύριο θα του φέρω, σήμερα έχω πονοκέφαλο, δεν έχω ξυπνήσει ακόμα, δεν επικοινωνώ με τον έξω κόσμο, έχω αργήσει, δέν έχω αρκετά χρήματα μαζί μου ..κάθε πρωί εκεί στο ίδιο σημείο, αγκαλιασμένος με ένα σωρό βρώμικες κουβέρτες , περιτριγυρισμένος από χαρτόκουτα και κάθε λογής σκουπίδι με κοίταζε να φορώ την μάσκα μου και να χαμογελώ ψεύτικα στους περαστικούς μπας και μπει κανένας και ψωνίσει..πφφ. Μερικές φορές όταν τον έβλεπα, νόμιζα ότι εκεί δεν υπάρχει καν άνθρωπος, καθώς τις περισσότερες φορές δεν κουνιόταν κάτω από τα σκεπάσματα του. Απλά έβλεπα ένα τεράστιο βουνό από αντικείμενα –σκουπίδια, τα οποία τον αφομοίωναν μια χαρά..γινόταν και αυτός ένα με το περιβάλλον του, ένα σκουπίδι που οδηγήθηκε σε εκείνη την γωνιά της πόλης, λόγω άγνοιας, λόγω έλλειψης αλληλεγγύης και προπάντων λόγω έλλειψης αγάπης του ενός για τον άλλο.
Σήμερα είναι του Αγίου Βαλεντίνου λοιπόν, σήμερα παραιτήθηκα από την δουλειά, σήμερα είναι που πέθανε και ο άστεγος.. ναι ακριβώς, πέθανε..όλα έγιναν μπροστά μου, χωρίς να καταλάβω τίποτα. Το ασθενοφόρο ήρθε μετά από μια ώρα και είκοσι λεπτά, το πιστεύεις; Κόσμος άρχισε να μαζεύεται γύρω του. Φωνές και βρισίδια για ποιό λόγο άργησε το ασθενοφόρο… δεν είχαν άλλο διαθέσιμο λέει, και τα υπόλοιπα περιστατικά ήταν επείγοντα … βέβαια, υπήρχαν και καταστηματάρχες που στεναχωρήθηκαν μεν, αλλά παραπονέθηκαν γιατί άφησαν τόση ώρα τον άστεγο να κείτεται νεκρό κοντά στα μαγαζιά τους… σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους αγοράς στην Αθήνα, επιτρέπεται τώρα αυτό, αναρωτιόντουσαν, άκου τώρα! Μιλάμε για σαπίλα! Πέθανε απέναντι μου, στη μέση από όλα τα σκατά που τον περιτριγύριζαν : ανθρώπους, σκουπίδια, χαρτόκουτα, κάτουρα σκύλων, φόβος, πόνος, και πάνω απ’όλα … ανασφάλεια…ήθελα απλά να κλάψω, να παρατήσω το πόστο μου και να μην παριστάνω ότι ντάξει συμβαίνουν και αυτά, με όλους εκεί γύρω. Ήθελα να βγάλω δάκρυα ειλικρίνειας, δάκρυα πόνου, δάκρυα ΑΔΙΚΙΑΣ. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα τοναγάπησα, χωρίς να τον έχω γνωρίσει ποτέ. Κούρνιασε στην καρδιά μου χωρίς κανένα κόπο.

Αυτός ο άγνωστος ήταν η προσωποποίηση του φόβου μου: να πεθάνω στο δρόμο, ως άστεγος, πεινασμένος, βρώμικος, κουρασμένος και προπάντων μονάχος.
Απαιτώ να μάθω το όνομα του. Δεν επιθυμώ να τον αποκαλώ πια άστεγο. Ναι σαι καλά φίλε μου. Όχι άλλο κρύο, όχι άλλος πόνος για σένα…
…καληνύχτα!

Advertisements

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s