Few seconds of pure power



I stand in front of the sun: warm, powerful, keeper of secrets. He stares at me merciless, right on the face. He replaces my whole being with new ideas, feelings, colors and physical characteristics.  His strong light offers a great smile on my face. Unison, peacefulness.

Right beside me, all around me, every individual is a murderer of life, a schizophrenic nonetheless. ..They come and they go: pirates and cosmonauts, beggars, poets and musicians. They all wear ties and high heels, they all carry plastic brains and plastic breasts.  I can’t understand why everyone is screaming instead of whispering. I can’t understand why I prefer to speak instead of listening to Silence, telling me all about the secrets of the Tress, Music and Truth.

I think I am not expecting anything from anyone by now. It’s just me. End of story. Wake up. I got sick and tired of Pretentiousness. I am only interested in experimenting from now on. Only when I do so I learn, only then I begin to like me.

The sun no longer stares at my face. On the contrary, he intoxicates me with alcohol. He offers me a pen and some paper to continue …

Will I obey?

Is this my nature?

Will I continue?

The sun has the power but, now that I think about it, I hold the pen, I have the paper…its either you or me now..

I am stopping this procedure. Whatever I do, whatever I think, whatever I write. I terminate it. I kill it. I want to see what will happen afterwards.  After disregarding, the power and beauty of the sun for the first time. Which words or feelings will come out of it?

..…… I will break down the ruins of my mind and I will rebuild it once again, using only my imagination, new emotions and feelings, just so you know. My materials will be so different this time, that my drunken brain will not be able to digest them immediately. For they will be materials from different cities which I have never visited, from languages I have never spoken before. Maybe even from a different planet. The soft wind brings every little thing right in front of my face. It takes every little thing away, in a sec.

I will tear apart, with grace, the ruins of my body and I will rebuild it once again, using not soil and cement but flowers and colorful feathers instead. With brand new characteristics, brand new imperfections, just so you know. I might even add a colorful thin tail. I will learn how to walk again, to hurt, to sweat, to love, to breathe and die. Over and over again.  A never-ending circle.  Backward and forward. Near and far away. Beauty and ugliness.

I feel the earth, the ground, the nudity that comes along with the Truth. I am unfolding, slowly but steadily. Like a snake, I get out of my cold and dusty cave. I crawl over the gold sand provocatively, with no manners whatsoever.  The sand which chokes every animal, the sand which becomes a cemetery for all dying stars in space.  It’s this moment that I search for a pray. I am starving, I am thirsty. I wish to devour illusions and hedonism. Frogs and mice.  Like a snake, I try to spit out my poison yet I spit souls instead. Like a snake I crawl and I hunt. How hot is this gold sand? Will I make it? I begin to suffer so transformation commences: I change my skin, my color, my voice, my soul…I become something I am not aware of. The ghost of idly. I do recognize myself, though, only when I sing about dreams and travels.

All I am asking of you is to look me in the eyes, once again: to see through them. What do they unravel? Why are they begging for truth? Why they’re steeped in the filth? Please go on and tell me… Your silence is like a pine needle: innocent yet catastrophic

the sun lashes everything , you whisper into my ears. It sounds like you’re telling me a secret. You are carrying me away and you have the knowledge of doing so. All the light that comes out of the sun is now sinking in to my eyes..and I feel I need to warn you, that I am turning into a zombie. I have no other choice but to taste you, no in fact, I have no choice but to devour you…my tongue is out and I suck your brain with pleasure..

Finally, i get to know you!


(greek version follows)


Ελάχιστα δευτερόλεπτα πραγματικής δύναμης

Στέκομαι μπροστά από τον Ήλιο :  ζεστός, τεράστιος, παντοδύναμος, γνώστης μυστικών. Με κοιτά κατάματα δίχως οίκτο. Αντικαθιστά ολόκληρη την ύπαρξη μου με νέες ιδέες, νέα συναισθήματα, καινούρια χρώματα και φυσικά χαρακτηριστικά. Το δυνατό του φως προσφέρει αναπόφευκτα  ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο μου. Ένωση, ηρεμία.

Δίπλα μου, τριγύρω μου, όπου και αν κοιτάξω, κάθε άνθρωπος είναι και ένας δολοφόνος της ζωής, ένας σχιζοφρενής .Πηγαίνουν και έρχονται  : πειρατές και κοσμοναύτες, ζητιάνοι, ποιητές και μουσικοί. Όλοι τους, φοράνε γραβάτες και τακούνια, όλοι κουβαλούνπλαστικά βυζιά και πλαστικά μυαλά. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι ουρλιάζουν αντί να ψιθυρίζουν. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προτιμώ να μιλώ από το να ακούω την Σιωπή να μου εξιστορεί όλα τα μυστικά των Δέντρων, της Μουσικής και της Αλήθειας.

Νομίζω δεν περιμένω τίποτα πια από κανέναν. Είμαι μόνος μου τώρα. Τελεία. Σκάσε και κολύμπα. Επιβίωσε. Βρες τους τρόπους. Ξύπνα . Βαρέθηκα την προσποίηση και προπάντων με κούρασε. Με ενδιαφέρει ο πειραματισμός από εδώ και πέρα. Μονάχα όταν πειραματίζομαι μαθαίνω, μόνο τότε αρχίζω και με συμπαθώ.

Ο Ήλιος δεν με κοιτάζει στο πρόσωπο πια. Αντίθετα με μεθά με το αλκοόλ που κρατώ στα χέρια μου . Μου προσφέρει το στυλό και το χαρτί για να συνεχίσω..

Θα υπακούσω στο πρόσταγμα του ; 

Είναι αυτή η φύσις μου ; 

Θα συνεχίσω ; 

Ο ήλιος έχει την δύναμη, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, εγώ κρατώ το στυλό και το χαρτί. Σταματώ. Ότι και αν κάνω. Ότι και αν σκέφτομαι. Ότι και αν γράφω. Το  σταματώ. Το σκοτώνω. Θέλω να δω τι θα συμβεί τώρα. Τώρα που αγνοώ την ίδια του την δύναμη, την αγνή ομορφιά του. Ποιες λέξεις, ποια συναισθήματα θα γεννηθούν μετά από αυτό ; 

………….θα τσακίσω με χάρη, τα ερείπια του μυαλού μου, και θα το ξανακτίσω ακόμα μια φορά, χρησιμοποιώντας μόνο την φαντασία μου και νέα συναισθήματα. Τα υλικά που θα χρησιμοποιήσω αυτή την φορά θα είναι τόσο διαφορετικά, που το ίδιο μου το μεθυσμένο μυαλό δεν θα μπορέσει να τα συλλάβει μονομιάς. Γιατί θα είναι υλικά προερχόμενα  από άλλες πόλεις, μακρινές, που δεν έχω επισκεφτεί, από γλώσσες που δεν έχω μιλήσει και γνωρίσει ποτέ. Ίσως θα είναι υλικά από άλλον πλανήτη. Ο ζεστός άνεμος τα φέρνει όλα μπροστά στο πρόσωπο μου. Μέσα σε κλάσματα δευτερόλεπτων, εξαφανίζει τα πάντα από μπροστά μου.

Θα τσακίσω με χάρη, τα ερείπια του σώματος μου και θα το ξανακτίσω ακόμα μια φορά, χρησιμοποιώντας όχι χώμα και τσιμέντο αλλά λουλούδια και πολύχρωμα φτερά. Νέα φυσικά χαρακτηριστικά, ολοκαίνουριες ατέλειες.  Ίσως προσθέσω μια λεπτή, μακριά, πολύχρωμη ουρά. Θα μάθω να περπατώ ξανά από την αρχή, να πονώ και να δίνω πόνο, να αγαπώ και να δέχομαι την αγάπη, να ιδρώνω, να αναπνέω και να πεθαίνω. Ξανά και ξανά. Ένας κύκλος δίχως τέλος. Μπροστά και πίσω. Κοντά και μακριά. Ασχήμια και ομορφιά.

Νιώθω την γη, το έδαφος, την γύμνια που κουβαλά μαζί της, αναπόφευκτα, η Αλήθεια. Ξεδιπλώνομαι αργά αλλά σταθερά. Σα το φίδι βγαίνω από την κρύα και αραχνιασμένη σπηλιά μου. Σέρνομαι προκλητικά , χωρίς τρόπους, πάνω στην χρυσή άμμο. Στην άμμο που πνιγεί τα ζώα της , στην άμμο που βυθίζονται όλα τα αστέρια του ουρανού. Είναι αυτή η στιγμή, που αποφασίζω να κυνηγήσω το θήραμα μου. Πεινάω, διψάω. Επιθυμώ να κατασπαράξω όλες τις ψευδαισθήσεις και ηδονές. Βατράχους και ποντίκια. Σα το φίδι, προσπαθώ να φτύσω δηλητήριο αντ’αυτού, φτύνω ψυχές. Πόσο καυτή είναι αυτή η άμμος που με περιβάλλει  ;  Θα αντέξω  ;   Αρχίζω να υποφέρω και έτσι ξεκινά και η μεταμόρφωση μου: αλλάζω το δέρμα μου, το χρώμα μου, την φωνή μου, την ψυχή μου..μεταμορφώνομαι σε κάτι του οποίου την επίγνωση δεν έχω. Στο φάντασμα της Απραγίας. Παρόλα αυτά αναγνωρίζω τον εαυτό μου, μοναχά ,όταν τραγουδώ για όνειρα και ταξίδια.

Αυτό που ζητώ από σένα είναι να με κοιτάξεις ξανά στα μάτια, να δεις μέσα από αυτά. Τί φανερώνουν, γιατί εκλιπαρούν για την Αλήθεια, για ποιο λόγο είναι βυθισμένα μέσα στην σαπίλα..σε παρακαλώ, πες μου, μίλησε μου…

….η σιωπή σου είναι σαν πευκοβελόνα : αθώα και όμως  καταστροφική.

Ο ήλιος μαστιγώνει τα πάντα, μου ψιθυρίζεις στο αυτί. Σα να μου λες το μυστικό. Έχεις τη δύναμη να με παρασέρνεις και το ξέρεις. Όλο το φως που ξερνά ο ήλιος, βυθίζεται τώρα μέσα στα μάτια μου..και γίνομαι ένα ζόμπι-απλα σε προειδοποιώ. Δεν έχω άλλη επιλογή από το να σε γευτώ ή μάλλον, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σε κατασπαράξω..η γλώσσα μου είναι έξω και σου ρουφάω το μυαλό με ευχαρίστηση…

σε μαθαίνω και μαθαίνω από σένα!


Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s