ΖΩ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ  (ζω ένα όνειρο)

IMGP2103

09/09/2012

 Ξυπνάω. Κάθε πρωί. Ακούω..

Φασίστες, Χρέος, Αναρχικοί, Έλλειμμα, Δεξιοί, Αριστεροί, Συντηρητικοί, Κεντρώοι, Φιλελεύθεροι, Κίτρινος Τύπος, Διαφθορά, Φόβος, Ανασφάλεια, Σκάνδαλα, Προδοσίες, Εγκληματικότητα, Ψέματα, Συντάξεις,  εναλλακτικοί τρόποι ζωής, Πράσινη Ενέργεια, οικολογικό αυτοκίνητο και σπίτι, Facebook και Tweeter, Δημόσιος Τομέας, Ιδιωτικός Τομέας, Μισθοί, άι φον (iphone), άι ποντ (ipod), άι παντ (ipad)…άι γαμήσου!

Τι είναι όλα αυτά ρε!

Γιατί ακούω μόνο γι’ αυτά!

Κατάφερα να πάρω μεταπτυχιακό στο να εξαπατώ, συνειδητά,  την ίδια την ύπαρξη μου, το παρεξηγημένο Εγώ , τα άγρια όνειρά μου, τους πραγματικούς μου φόβους και ανάγκες, τον δικό μου πίνακα ζωγραφικής, το δικό μου δυσνόητο ποίημα – γραμμένο διασχίζοντας μονοπάτια, καταφέρνοντας να το τραγουδήσω με την απαίσια φωνή μου στην τελευταία συναυλία της ζωής μου..χμ..ίσως όχι συναυλία αλλά τσίρκο , ή ακόμα καλυτέρα,  ένα freak show θα ήταν αυτή η ζωή.

Αγκαλιάσαμε, με αγάπη, την ιδέα ότι δεν μπορούμε να πετύχουμε τίποτε μόνοι  μας – να ζήσουμε, να κτίσουμε, να φυτέψουμε, να φάμε, να ονειρευτούμε, να ταξιδέψουμε, να πειραματιστούμε, να κλάψουμε και πάει λέγοντας.. Πρέπει  να ανήκουμε κάπου. Πάντα. Είναι υποχρεωτικό. Με νιώθεις?

Είτε σου αρέσει, είτε όχι, ανήκεις κάπου, είσαι ελεγχόμενος. Διαθέτεις όνομα και επώνυμο. Μόνιμη διεύθυνση κατοικίας. ΑΜΚΑ και ΑΦΜ. Αριθμό  διαβατηρίου. Αριθμό  δελτίου αστυνομικής ταυτότητας. ΙΚΑ και ΤΕΒΕ.  Θρησκευτικό status και υπηκοότητα . Καταναλωτική συμπεριφορά. Πάντα ανήκεις κάπου, είτε αυτό είναι ένα πολιτικό κόμμα, μια ποδοσφαιρική ομάδα, ένα φιλοσοφικό κίνημα, είσαι follower σε μια από τις σελίδες μέσων κοινωνικής δικτύωσης των ΄διασημοτήτων΄.  Ακόμα και αυτοί που δηλώνουν ελεύθεροι, αυτοί που δεν ανήκουν πουθενά , όλοι αυτοί, λοιπόν,  ανήκουν στην ίδια ομάδα..χμ..ας την ονομάσουμε  ως την ‘’Δεν Ανήκω Πουθενά’’ ομάδα.

’όλοι γύρω μου, άνθρωποι που γνωρίζω, κάνουν κάτι. Έχουν χρήματα(έστω και λίγα). Εργάζονται-ή τουλάχιστον προσπαθούν να βρουν κάτι. Ταξιδεύουν. Γνωρίζουν καινούριους φίλους και φίλες, συντρόφους, ερωτικούς παρτενέρ. Βγαίνουν έξω. Επισκέπτονται   μπαρ και εστιατόρια, κουτούκια με ζωντανή μουσική και γαλλικά μπιστρό. Μπουζούκια και μπυραρίες.  Πίνουν αλκοόλ άρα διασκεδάζουν. Όλοι γύρω μου, άνθρωποι που γνωρίζω, προσπαθούν τόσο πολύ να επιτύχουν κάπου/σε κάτι. Όλοι αυτοί, λοιπόν, όλα αυτά, με κάνουν και αισθάνομαι απόλυτα αποτυχημένο. Σαν να μη γνωρίζω τί σκατά να κάνω με αυτή την ζωή, που μου χαρίστηκε απλόχερα από τα αρχαία δέντρα και τις πονηρές μέλισσες. Το αξίζω αυτό. Την αξίζω αυτή την μιζέρια.  Είναι όλοι τους τόσοι πολλοί και απασχολούνται με τόσα πολλά πράγματα, ενώ εγώ εξακολουθώ να είμαι μονάχος και να καταφέρνω το απόλυτο Τίποτα. Δεν έχω τίποτε καλύτερο να κάνω από το να καθίσω στην πίσω σειρά αυτού του τρένου (στις θέσεις, των αποτυχημένων και των αργόσχολων) και ως χαρούμενο κουτάβι, να αποδέχομαι απλόχερα  από οποιονδήποτε αποφασίσει να μου πετάξει ένα κόκκαλο  φροντίδας και στοργής . Τουλάχιστον θα ανήκω κάπου. Θα ανήκω σε όλους αυτούς. Μα για σκέψου το λίγο.. είναι κούλ να κάνεις μια δουλειά που αγαπάς, να έχεις φίλους και γνωστούς, μια ερωτική σύντροφο, να πληρώνεσαι καλά, να βγαίνεις έξω και να διασκεδάζεις, να επιστρέφεις στο σπίτι ΣΟΥ, το οποίο συντηρείς μόνος  ΣΟΥ. Να πηγαίνεις  γυμναστήριο, ή  να παρακολουθείς μαθήματα σχεδίου, να μαθαίνεις ισπανικά ή  να κάνεις γιόγκα δυο φορές την εβδομάδα, έτσι ώστε να κρατάς μια ισορροπία με την ‘καθημερινή ζωή΄ και τις υποχρεώσεις. Να ξεφεύγεις και λίγο ρε αδελφέ.. Ξέρεις, γενικά να κάνεις πράγματα, να δραστηριοποίησε, πράγματα που σε οδηγούν στην ανεξαρτησία και τον απογαλακτισμό, πράγματα που σε οδηγούν στην ελευθερία και στην ανακάλυψη του εαυτού σου και των ταλέντων σου, ή, τέλος  πάντων, να κάνεις πράγματα που σε οδηγούν κάπου..’’

(Μα, τότε γιατί είμαστε όλοι ανικανοποίητοι… Πάντα νιώθουμε ότι ένα κομμάτι λείπει από το πάζλ της ευτυχίας που κατασκευάζουμε.)

Φυσικά, όλα αυτά οδηγούν όντως κάπου, έχεις δίκιο, έτσι, επέτρεψε μου να σου πω που οδηγούν…. κάτω από το έδαφος και για την ακρίβεια στο βόθρο – εκει όπου όλοι μας ζούμε. Και εσύ το γνωρίζεις αυτό. Το ξέρεις αλλά φοβάσαι να γίνεις η αλλαγή που χρειάζεται. Φοβάσαι τον εαυτό σου, το περιβάλλον σου, όλους τους ανθρώπους γύρω σου. Είσαι ένα πιόνι, ένα στρατιωτάκι, μια μαριονέτα, ένας κλόουν, ένας σαδιστής και τέλος, ένα γλοιώδες σαλιγκάρι. Τα γνωρίζεις όλα αυτά. Δεν σου λέω κάτι καινούριο.

Τίποτα δεν σε εκπλήσσει πια. Φοβάσαι. Χρόνο με το χρόνο , ο φόβος μεγαλώνει-σκοτωνει το παιδί που κρύβεις μέσα σου και βιάζει την άγρια εφηβεία σου. Έτσι μπορείς να συνεχίζεις να ζεις το όμορφο παραμυθάκι που έκτισες(ή που σου έκτισαν)στο μυαλό σου. Να ζεις μια ψεύτικη ζωή κατασκευασμένη αποκλειστικά και μόνο από τα ψέματα.  Αυτό βέβαια ισχύει για όλες τις ομάδες και κατηγορίες ανθρώπων. Οποιαδήποτε και αν είναι τα πιστεύω σου πάνω στο ζήτημα της ίδιας της ζωής, οι ιδέες σου ή, η φιλοσοφία σου, με το να επιλεγείς συνειδητά να ζεις αυτό το ψέμα, τότε σίγουρα έχεις οδηγηθεί στον βόθρο. Ω ναι, σίγουρα.

Όσο τα χρόνια θα περνούν, ο Φόβος θα καταφέρει να γίνει το άλλο σου μισό, η αδελφή ψυχή σου-χωρις αυτόν θα πέθαινες… τόσο λιγότερους φίλους θα κάνεις, τόσο λιγότερο θα ερωτεύεσαι, θα χαμογελάς, θα ονειρεύεσαι, θα εκτιμάς, θα σέβεσαι, θα αποδέχεσαι, θα εύχεσαι, θα ταξιδεύεις..τόσο λιγότερο θα παίρνεις το ρίσκο… φόβος. Μόνο φόβος – η νέα μόδα στην πόλη. Ήρθε και θα μείνει. Γίνε και εσύ ένας από εμάς. Είναι κουλ! Φόβος, διαθέσιμος σε όλα τα πολυκαταστήματα σε τιμές ευκαιρίας. Φόβος, διαθέσιμος σε όλους τους δρόμους και τις γειτονιές. Εκπτωτικά κουπόνια σε συνταξιούχους και μικρά παιδιά..είναι ευκαιρία , μην την χάσετε!

Κι’όμως, ξυπνάω. Κάθε πρωί. Ακούω…

Φαντάσματα, ζόμπι, τέρατα, συνομωσίες, ψεκασμένοι, πλαστικά βυζιά, πλαστικά μυαλά, άι φον (iphone), άι ποντ (ipod), άι παντ (ipad)…άι γαμήσου

Τι είναι όλα αυτά!

Είναι όλα προϊόντα. Κατασκευασμένα από ανθρώπινα μυαλά. Επ ‘ουδενί, δεν χρησιμοποιήθηκε το συναίσθημα ή ο σεβασμός για τις αληθινές ανάγκες. Απλά προϊόντα,  ντυμένα με το κοστούμι μιας ιδέας, μιας φιλοσοφίας, μίας νέας τάσης, ενός συστήματος. Προϊόντα κατασκευασμένα στην Ταιβάν, από εξουθενωμένους εργάτες–σκλάβους.

Μόνο σε παρακαλώ πρόσεχε, γιατί δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τα προϊόντα που καταναλώνεις ή που αποφασίζεις να βάλεις στην ζωή σου και στο τέλος, θα χάσεις τα χρήματα σου σε περίπτωση  που μείνεις ανικανοποίητος . Και θα μείνεις ανικανοποίητος κάποια στιγμή γιατί πολύ απλά, δεν καταλαβαίνεις ότι και εσύ είσαι ένα καρκίνωμα, ένα μέρος του συστήματος και όχι μόνο όλοι οι υπόλοιποι.

Καλησπέρα λοιπόν,

Είμαι  ο Τζέο και  είμαι ένα προϊόν

Κοιμάμαι. Κάθε πρωί. Ακούω..

Δεν μπορώ να ξυπνήσω.

Advertisements

One thought on “ΖΩ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ  (ζω ένα όνειρο)

Leave a comment

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s